Σχεδόν…..έτοιμος!

Ο Ολυμπιακός συνεχίζει με γοργούς ρυθμούς την ενίσχυση του και μετά την απόκτηση των Αμπιντάλ, Ντοσεβί, Μασουάκου και Εντινγκά, ντύνει στα ερυθρόλευκα και τον Κασάμι!

Θυμίζουμε ότι η αρχή είχε γίνει με τους Ομάρ Ελαμπτελαουί και Γκεβόργκ Γκαζαριάν, ενώ επέστρεψαν και οι δανεικοί Αυλωνίτης, Κολοβός, Διαμαντάκος και Μπουχαλάκης!

Επόμενος που έχει σειρά είναι ο Μεξικανός Άλαν Πουλίδο, ο οποίος έχει ήδη συμφωνήσει με τους πρωταθλητές Ελλάδος και αναμένεται σύντομα στην Αθήνα για τις ιατρικές εξετάσεις!

Αυτό που μένει για να συμπληρωθεί το πάζλ είναι η απόκτηση ενός γκολτζή επιθετικού και ενός αριστερού εξτρέμ. Για την επίθεση έχει προχωρήσει αρκετά το… φλερτ με τον Κώστα Μήτρογλου. Ο Έλληνας επιθετικός θέλει να έρθει στον Ολυμπιακό και μάλιστα ο ίδιος έχει πει ήδη το ναι. Για την αριστερή πτέρυγα είναι αρκετά προχωρημένες οι επαφές με τον Σουηδό (έχει Τούρκικες ρίζες) Ντουρμάζ. Τόσο για την θέση του επιθετικού όσο για την θέση του εξτρέμ, οι ερυθρόλευκοι αναζητούν κάτι εξαιρετικό και δεν δείχνουν να βιάζονται. Βροχή οι προτάσεις τις τελευταίες μέρες (Αφελάι, Ρέγιες, Μπόγιαν ακόμα και Ετό, Ρομπίνιο!) αλλά ο Μίτσελ και οι συνεργάτες του θέλουν να κάνουν την καλύτερη επιλογή.

Ο Ιούλιος ξεκίνησε…..καυτός!

Λίγο υπομονή ακόμα γιατί μπορεί να σκάσουν και πωλήσεις (Μανωλάς, Χολέμπας, Σάμαρης).

Άντε και καλό καλοκαίρι..

Επιμέλεια: Κώστας Λιακούτσης

«Γεώργιος Καραϊσκάκης», το στολίδι του Πειραιά

Το «Καραισκάκη» ήταν, είναι και θα είναι το σπίτι του Ολυμπιακού. Αρχικά ως Ποδηλατοδρόμιο, αργότερα και για πολλά χρόνια ως Στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» και σήμερα ως Γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκη», ο φαληρικός ναός είναι συνδεδεμένος με την ιστορία του Ολυμπιακού.

Οι Πειραιώτες όμως παρόλα αυτά το έχουν απαρνηθεί κατά καιρούς, δηλώνοντας ως έδρα τους το ΟΑΚΑ, το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αυτό της Νέας Φιλαδέλφειας, της Ριζούπολης και της Νέας Σμύρνης. Το Καραισκάκη κτίστηκε το 1895 ως «Ποδηλατοδρόμιο» και το  1964 πήρε τη μορφή που είχε ως «Στάδιο Καραϊσκάκη». Κατεδαφίσθηκε το  2004 και χτίστηκε το νέο γήπεδο που αποτελεί τον «κόκκινο ναό» για τους φιλάθλους του Ολυμπιακού, με χωρητικότητα 33.334 θέσεων. Το ρεκόρ προσέλευσης είναι 42.415 θεατές σε ένα αγώνα Ολυμπιακου - ΑΕΚ, στις 7/4/1965.

Το «Ποδηλατοδρόμιο» λοιπόν, άρχισε να χρησιμοποιείται κυρίως σαν ποδοσφαιρικό γήπεδο τη δεκαετία του 1920. Η φορά του αγωνιστικού χώρου ήταν βορράς-νότος, με τα τέρματα να βρίσκονται προς την πλευρά της οδού Πειραιώς και της θάλασσας. Το γήπεδο ανακαινίστηκε πλήρως τη δεκαετία του 1960, παίρνοντας τη μορφή σταδίου με στίβο. Ο αγωνιστικός χώρος έγινε πλέον κάθετος  (με φορά ανατολή-δύση), με τα τέρματα να βλέπουν πλέον προς την Καστέλα και το Φάληρο. Από εκείνη την εποχή άλλαξε και η ονομασία του προς τιμήν του Γεωργίου Καραϊσκάκη, ο οποίος σκοτώθηκε στο Φάληρο κατά τον Αγώνα του ‘21. Το στάδιο διατήρησε αυτήν τη μορφή μέχρι και το 2003.

Μετά από πολυετές σήριαλ όμως, τον Απρίλιο του 2003, η χρήση του Σταδίου Καραϊσκάκη πέρασε στον Ολυμπιακό, ο οποίος ανέλαβε να κατασκευάσει στη θέση του ένα νέο ποδοσφαιρικό γήπεδο, με την υποχρέωση να το παραδώσει έτοιμο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Το παλαιό στάδιο κατεδαφίστηκε (το Μάιο του 2003) και κατόπιν άρχισε η κατασκευή του νέου γηπέδου. Το έργο ολοκληρώθηκε σε χρόνο ρεκόρ 14 μηνών με κόστος €60.000.000 (τα 20 ίδια κεφάλαια και τα 40 τραπεζικός δανεισμός) που καλύφθηκαν από τον πρόεδρο της ομάδας Σωκράτη Κόκκαλη.

Ο Κόκκαλης λοιπόν, ανέλαβε να κατασκευάσει στη θέση του παλιού Σταδίου, ένα νέο ποδοσφαιρικό γήπεδο, με υποχρέωση να το παραδώσει έτοιμο για χρήση κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο σύλλογος ακόμη, υποχρεούται να καλύπτει τα λειτουργικά έξοδα, να πληρώνει στη Γ.Γ.Α. το 15% των εισπράξεων και να παραχωρήσει και πάλι το γήπεδο στη Γ.Γ.Α. το 2052.

Το πανέμορφο Καραϊσκάκη εντέλει, ανήκει στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (διατηρεί την κυριότητα), η χρήση του όμως παραχωρήθηκε στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό για 49 χρόνια.

Στις κερκίδες οδηγούν 34 θύρες εισόδου, με αρίθμηση από 1 ως 35, χωρίς όμως θύρα 13 (λόγω της αντιπαλότητας με τον….Παναθηναικό!). Στον χώρο υπάρχουν αναψυκτήρια και χώροι υγιεινής. Το νέο γήπεδο διαθέτει δύο ηλεκτρονικούς πίνακες και κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης. Επίσης υπάρχουν 50 θέσεις στην δυτική εξέδρα για άτομα μειωμένης κινητικότητας και ο χώρος για τον γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο. Πίσω από αυτή την εξέδρα φιλοξενούνται  το εστιατόριο και το καφέ-μπαρ, με θέα στον αγωνιστικό χώρο, ενώ στον 3ο και 4ο όροφο υπάρχουν 40 σουίτες! Από αυτές, τριάντα είναι χωρητικότητας  10 ατόμων, τέσσερις 15 ατόμων, τρεις 18 ατόμων, δύο 20 ατόμων και μια προεδρική. Οι διαστάσεις τους ποικίλουν από 29 έως 65 τ.μ., διαθέτουν καθιστικό και τουαλέτα. 

Κάτω από τις τρεις άλλες πλευρές του γηπέδου υπάρχει η εμπορική στοά (6.500 τ.μ.), που φιλοξενεί το Μουσείο του Ολυμπιακού και το «Red Store», αλλά και 17 ακόμη εμπορικούς χώρους, όπως εστιατόρια, καταστήματα, γυμναστήριο και σούπερ μάρκετ.

Έεερχεται το Μουντιάλ!

Το Μουντιάλ βρίσκεται αυτές τις μέρες στο επίκεντρο της επικαιρότητας και είναι φυσικό όλοι να ανυπομονούν να δουν τους αγώνες της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης του πλανήτη. Επειδή λοιπόν οι μέρες είναι λίγες μέχρι την έναρξη του Μουντιάλ είπα να αρχίσουμε να μπαίνουμε στο κλίμα…

Η Ελλάδα μπορεί να προκρίθηκε πανηγυρικά στα τελικά αλλά μην πιστέψετε ότι θα αλλάξει σε κάτι τη ζωή μας. Τη ζωή κάποιων παικτών σίγουρα. Των υπολοίπων Ελλήνων σε τίποτα, αν εξαιρεθούν κάποιες, ενδεχομένως, ώρες ξενυχτιού με μπυρίτσα και καλή παρέα.

Η επιτυχία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος σε τίποτα δεν πρόκειται να βελτιώσει την θέση της πολύπαθης κοινωνίας μας. Ακριβοπληρωμένοι αστέρες του αθλητισμού έχουν φτάσει εκεί που έχουν φτάσει μέσω δουλειάς, ικανότητας και τύχης, αλλά μεταξύ μας, πόσοι από αυτούς θα είχαν τη δύναμη να παίζουν ποδόσφαιρο τη στιγμή που αγαθά όπως η στέγη, η τροφή και η υγεία δεν θα ήταν εξασφαλισμένα και πολύ περισσότερο αυτονόητα;

Ας απολαύσουμε την φαντασμαγορική διοργάνωση χωρίς υπερβολές. Πρωτίστως ας κοιτάξουμε το μέλλον μας, την ζωή μας, την οικογένεια μας. Και ας δανειστώ μια φράση που κάποτε άκουσα στο ραδιόφωνο «το ποδόσφαιρο είναι το ομορφότερο πράγμα στην ζωή μας. Το ομορφότερο δευτερεύον πράγμα, όμως»! Δεν λέω, να «πωρωθούμε» και λίγο αλλά με μέτρο γιατί στην τελική ότι και αν γίνει, δεν «τρέχει κάστανο», η ζωή συνεχίζεται!

Αυτούς ξέρει, αυτούς εμπιστεύεται!

Βλέποντας τις επιλογές του Σάντος για το ερχόμενο Μουντιάλ, πραγματικά δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.  Το αρχικό «ανέκδοτο» με τον Μάνο Σέργιο, που αποδείχτηκε διαφημιστικό «τρικ», με ανάγκασε να «σπαταλίσω» πολύτιμο χρόνο στο διαδίκτυο ψάχνοντας το προφίλ του ή έστω κάποιο βιντεάκι.  Μάταια όμως. Μας γέλασε ο μπαγάσας! Η καρδιά μου σύντομα επανήλθε στην θέση της. Έχω όμως κάποιες αντιρρήσεις για την 23άδα που επέλεξε ο Σάντος να μας εκπροσωπήσει στην διοργάνωση.

Ας τα «πιάσουμε» από την αρχή.  Στον «άσσο» παίρνει τον Καρνέζη, που στην αρχή της χρονιάς καθάριζε τον πάγκο στην Ισπανία, αλλά μετά την εξαιρετική του εμφάνιση κόντρα στην Μπαρτσελόνα, θα είναι ο βασικός (λογικό) τερματοφύλακας της Εθνικής ομάδας. Την τριάδα συμπληρώνουν, ο Γλύκος με τον Καπίνο.

Η άμυνα είναι λίγο πολύ φιξαρισμένη, οπότε και να ήθελε ο Σάντος δεν θα μπορούσε να κάνει τις δικές του αλχημείες. Παπασταθόπουλος και Μανωλάς έχουν τον πρώτο λόγο για την ενδεκάδα και οι Μόρας, Βύντρα (αν και υπολογίζεται περισσότερο ως μπακ) αποτελούν εναλλακτικές λύσεις. Στα άκρα της άμυνας, ο Τοροσίδης δεξιά μαζί με τον «πασπαρτού» Βύντρα και ο Χολέμπας με τον Τζαβέλλα αριστερά, θα παλέψουν για μια θέση στην ενδεκάδα. Εδώ έχουμε το πρώτο «φαουλ».  Δεν θα χρειαζόταν άλλος ένας κεντρικός αμυντικός; Αν προχωρήσουμε στην διοργάνωση, αυτό μπορεί μας στοιχίσει (τιμωρίες, τραυματισμοί). Πάρε άνθρωπε μου και τον Αβραάμ! Μπορεί να προέρχεται από μέτρια χρονιά, αλλά έχει την προσωπικότητα και την εμπειρία για να μας βοηθήσει. Μεγάλη αδικία για τον αρχηγό του Ολυμπιακού. Για τους προερχόμενους από τραυματισμό Σιόβα και Κ.Παπαδόπουλο τι να πώ; Τους δίνω όσκαρ «ατυχίας»!

Πάμε όμως και στο κέντρο όπου θα κλάψουν μανούλες. Χριστοδουλόπουλος (δεν είχε θέση σε αυτή την ομάδα), Τζιόλης, Μανιάτης, Σάμαρης, Καραγκούνης, Ταχτσίδης, Κονέ και Κατσουράνης είναι οι επιλεγμένοι. Για τον πρώτο και τον τελευταίο δε μπορώ να σχολιάσω διότι είμαι άνθρωπος που δεν μου αρέσει να βρίζω. Φανερή η έλλειψη ταχύτητας, αλλά τι να κάνουμε; Αυτούς έχουμε αυτούς εμπιστευόμαστε!

Και τώρα η επίθεση. Ποιος λείπει ρε παιδιά; Α ο Κλάους... Εδώ δεν τον εμπιστεύτηκε στον ΠΑΟΚ και τον έστειλε δανεικό στον Πανσερραϊκό, θα τον επιλέξει στην Εθνική; Ας είμαστε ρεαλιστές. Και ο μόνος διαθέσιμος να ήταν, θα έπαιρνε τον Δημήτρη Παπαδόπουλο ή τον Καρέλη. Ο Μήτρολου, είναι ένα ερωτηματικό (λόγω του τραυματισμού του) και ο Γκέκας είναι……….οφσάιντ από τώρα (αν και φορμαρισμένος)! Και ποσοτικά να το δούμε ΔΕΝ αρκούν 2 σέντερ φορ. Σας προλαβαίνω, λέγοντας ότι ο Σαμαράς και ο Σαλπιγγίδης προορίζονται για ακραίοι επιθετικοί, αριστερά και δεξιά αντίστοιχα. Άδικο έχω; 

Η σημαία που αγαπώ, έχει ένα λευκό σταυρό…

Την μέρα που παρουσιάστηκα στο στρατό την θυμάμαι όπως την ημερομηνία γέννησης μου. Έτσι, γιατί για εμάς τους άντρες το «φανταριλικι» είναι μια μεγάλη «ιστορία» (και εμπειρία) την οποία ψάχνουμε αφορμή για να διηγηθούμε. 

Σαν νεοσύλλεκτος παρουσιάστηκα στο Μεγάλο Πεύκο, πριν περίπου 10 χρόνια (24/2/2004). Ναι καλά καταλάβατε, στις Ειδικές Δυνάμεις (και ας μην μου φαίνεται!). Η εκπαίδευση είναι σκληρή και επίπονη, γι αυτό όποιος ενδιαφέρεται πρέπει να είναι συνειδητοποιημένος για τις δυσκολίες που θα συναντήσει.  Εγώ δεν ήμουν όμως και το κατάλαβα σύντομα.

Οι πρώτες μέρες πέρασαν και ήρθαν τα «φυσιολογικά»: Ορκωμοσία, άδεια ορκωμοσίας επιστροφή και μετάθεση. Πλέον ήμουν ένας στρατιώτης. Για να γίνω ένας «κομάντο» όμως, έπρεπε να μεταβώ στην …………….Δράμα (τυχαίο το όνομα;;), στην περίφημη 5^η Μοίρα Καταδρομών, για να ολοκληρώσω μαζί με τους υπόλοιπους επιλεγέντες, την Προχωρημένη Εκπαίδευση Νεοσυλλέκτων. Η μετάβαση μας θα γινόταν την ίδια μέρα μέσω ΚΤΕΛ. Μας ευχήθηκαν «καλή υπομονή», μας στοίβαζαν με ανακούφιση στο λεωφορείο (με σχηματισμένο το γνωστό μειδίαμα στο πρόσωπο) και ξεκινήσαμε για το άγνωστο!

Οι ώρες του ταξιδιού πολλές, περίπου 12 αν θυμάμαι καλά. Να πηγαίνεις στο «άγνωστο», κάπου που δεν ξέρεις τι σε περιμένει, κάπου που έχεις ακούσει τα «χειρότερα» είναι ψυχοφθόρο. Γρήγορα, άρχισα να κατουριέμαι (συγχωρέστε με για την έκφραση) από το άγχος. Το λεωφορείο όμως αρνούταν να κάνει στάση. «ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ» φώναζε ο αξιωματικός που μας συνόδευε. Όλες οι «σειρές» μου (έτσι ως γνωστόν αποκαλούμε τα άτομα με τα οποία παρουσιαστήκαμε την ίδια μέρα στο στρατό) ήταν κουρασμένοι και προσπαθούσαν να κοιμηθούν ακόμη κι αν βαρούσαν κανόνια (λέμε τώρα) ή αν ροχάλιζαν 40 άτομα (όπως κι έγινε). Ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε μετά από την κοπιαστική ημέρα.

Η μεγάλη ώρα της …..άφιξης, δεν άργησε να έρθει! Επιτέλους μετά από ατελείωτες ώρες ταξιδίου (ειδικά για εμάς από την επαρχία που δεν ήμασταν συνηθισμένοι) φτάσαμε στην Δράμα, περίπου στις 12.00 το βράδυ. Οι παλιοί φαντάροι και οι εκπαιδευτές μας υποδέχτηκαν με κραυγές: «τώρα θα δείτε τι σημαίνει εκπαίδευση, νέοι!»

Και δυστυχώς για εμάς, το έκαναν πράξη! Πολλή γυμναστική, αρκετά αξιόλογη εκπαίδευση αλλά ακόμα περισσότερα καψώνια. Ξεκινήσαμε 98 και μείναμε 62. Οι υπόλοιποι δεν άντεξαν… Εγώ έμεινα μέχρι τέλους. Για την πατρίδα ρε γαμώτο!